15
Jul
14

Eugene Christophe, drie keer is…

Chris Froome en Alberto Contador zijn DE pechvogels van de Tour van 2014. Dat pech nog groter kan worden, blijkt uit het verhaal van een van de grootste Tourrenners die nooit de Ronde van Frankrijk won; Eugene Christophe.

Pech

christophe_e3Een jaar nadat hij tweede was geworden in de Tour van 1912 is Eugene Christophe de grote favoriet voor de eindzege van de Ronde van Frankrijk van 1913. In de zesde etappe lijkt Christophe een geslaagde greep naar de macht te doen. De winnaar van het jaar ervoor, Odile Defraye moet door uitputting opgeven en samen met diens landgenoot Thys gaat Christophe op de flanken van de Tourmalet in de aanval. Vlak voor de top wordt hij door een onoplettende chauffeur licht aangetikt* en komt hij ten val. Even voelt hij aan zijn benen en zijn schouders. Zelfs geen schrammetje. Opgelucht wil hij weer op zijn fiets stappen. Dan ziet hij dat zijn voorvork is gebroken. In die tijd stond er dan geen nieuwe fiets klaar. Mankementen aan de fiets moesten eigenhandig worden gerepareerd. Niemand, maar dan ook niemand mocht een helpende hand aanbieden. Ieder andere wielrenner zou hier hebben opgegeven. Zo niet Eugene Christophe. Met de kapotte fiets aan de hand loopt hij bijna 15 kilometer naar het dichtstbijzijnde gehucht, Sainte-Marie-de-Campan. Hier gaat hij in de plaatselijke smederij aan de slag. Als hij op een gegeven moment met de vork in de ene hand en de zware hamer in de andere, de blaasbalg even door het zevenjarige zoontje van de smid laat bedienen, krijgt hij prompt een tijdstraf van tien minuten van de oplettende official die alles goed in de gaten houdt. Na een kleine vier uur is hij eindelijk klaar. De smid geeft hem nog een homp brood mee en Christophe legt de resterende kilometers naar Luchon fietsend af. De Tourzege kan hij dit jaar vergeten. Die ging uiteindelijk naar zijn medevluchter Philippe Thys.

 

Pecher

eugene christophe smidIn juli 1919, slechts een goed half jaar na de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog** trok het peloton alweer door Frankrijk. De kapotte wegen waren nog niet hersteld en aan alles was een tekort, zoals bijvoorbeeld aan kleurstoffen. De renners droegen bijna allemaal dezelfde grijze truien. Om de Tour toch wat kleur te geven werd aan het begin van de elfde etappe, terwijl het peloton zich voor Café de L’Ascenseur in Grenoble klaarmaakte voor de etappe van die dag, de allereerste gele trui uitgereikt aan de leider in het algemeen klassement. Even vroeg de gelukkige renner, Eugene Christophe zich af of hij hier wel zo blij mee moest zijn. Achter zich hoorde hij sommige toeschouwers al lachend “Canarie!”*** scanderen. Met nog vijf etappes te gaan leek het er wel op dat hij eindelijk als winnaar in Parijs zou aankomen. Tijdens de veertiende etappe van Metz naar Duinkerken rijdt het peloton door het deel van Frankrijk dat het meest gehavend uit de strijd is gekomen. Bij Valenciennes, op het enige stukje kasseien die dag, slaat voor Christophe toch het noodlot toe. Voor de tweede keer in zijn carrière breekt zijn voorvork. Henri Desgrange schreef later in l’Auto: “Het lijkt alsof uit de gebroken snaren van de machtige lier de finale misère klinkt.” Nu hoeft Christophe maar een paar honderd meter te lopen en duurt het herstel slechts een kleine twee uur. De tourzege zat er helaas niet meer in. Christophe werd nog wel derde achter de Belg Firmin Lambot en zijn landgenoot Jean Alavoine.

 

Pechst

eugene christopheGetooid met een grote snor en inmiddels 37 jaar oud deed Eugene Christophe bij de Tour van 1922 zijn bijnaam ‘De Oude Galliër’ alle eer aan. Maar ondanks zijn leeftijd streed hij nog vooraan mee. Wanneer het peloton de Alpen in trekt, staat hij fraai derde en stiekem droomt hij van de gele trui. In de afdaling van de Galibier gaat het echter weer mis. Voor de derde keer breekt zijn vork. Dit keer vervolgt hij de etappe op de loodzware fiets van een plaatselijke pastoor. Toch komt hij op grote afstand binnen en bleef de eindzege in de Tour een nooit uitkomende droom. Voor de tweede keer profiteerde de Belg Lambot onbedoeld van deze grote pech. Christophe besefte dat hij in 1912 het dichtst bij de eindzege was. Dat was het laatste jaar dat de winnaar via een puntentelling werd vastgesteld. Als er toen naar de tijdsverschillen was gekeken, dan was die Tour gewonnen door hem; Eugene Christophe.

 

* Er doen ook verhalen de ronde dat de aanrijding is verzonnen door Peugeot om de slechte staat van haar fietsen te verbloemen.

** Christophe heeft de hele oorlog gediend in een fietsbataljon. Hij was een van de weinige gelukkige wielrenners die de oorlog overleefde.

*** Het is de vraag of de bijnaam van Eugene Christophe, Cri-Cri alleen afkomstig was van zijn achternaam. Voor Franse kinderen is ‘cricri’ de koosnaam voor kanarie.

Advertenties

0 Responses to “Eugene Christophe, drie keer is…”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: