14
Nov
12

The Clash – Washington Bullets

Modern Imperialisme

Dit nummer van de Engelse punkrockband The Clash staat op hun driedubbelelpee uit 1980, Sandinista. Het kwam uit op het hoogtepunt van mijn maatschappijkritische jeugd. Anti-imperialisme was een van mijn strijdpunten en daarom sprak dit album en het gekozen nummer in het bijzonder mij dan ook zeer aan. De titel van dit nummer suggereert Amerikaans Imperialisme in de Koude Oorlog. De meeste voorbeelden uit het lied versterken dit, maar op het eind krijgen ook de grote communistische landen en Engeland er van langs. Omdat elk couplet een aanklacht op zich is behandel ik het lied ook op deze manier.

1e Couplet – Jamaica

Het eerste couplet lijkt vanwege het taalgebruik, kokane guns in Jamdown Town over Jamaica te gaan. Eigenlijk gaat het over Zuid- en Midden-Amerika in het algemeen. De grootste angst van ‘tuinman’ VS was dat de landen in hun achtertuin communistisch zouden worden. Alle middelen om dat te voorkomen waren veroorloofd. Als de zogenaamde warlords of drugsbaronnen op bijvoorbeeld Jamaica in cocaïne handelden, maar dankzij de opbrengsten wisten te voorkomen dat linkse krachten te sterk werden, dan was Washington niet te beroerd een helpende hand uit te steken. Dat daar af en toe een veertienjarige het leven bij liet werd als onvermijdelijk gezien. De ‘Democratie’ had zijn prijs.

2e Couplet – Chili

In het tweede couplet wordt de coup van Pinochet in Chili aangehaald. Al jaren was het de VS met op dat moment Nixon aan het hoofd, een doorn in het oog dat de socialist Allende daar aan de macht was. Al voor diens verkiezing in 1970 zorgde Nixon ervoor dat de CIA 10 miljoen dollar kreeg om te voorkomen dat Allende die verkiezing zou winnen. Omdat hun plannetje mislukte, was een staatsgreep op 11 september 1973 uiteindelijk de ultieme oplossing. Allende zou dt niet overleven. Een andere bekende naam in die couplet is die van Victor Jara. Deze volkszanger was lid van de communistische partij en dus in de ogen van de coupplegers een van de grootste vijanden. Hij werd gevangen gezet in het later naar hem genoemde stadion van Santiago en daar gemarteld en vermoord. Het verhaal gaat dat zijn martelaars zijn handen verbrijzelden, zijn vingers braken en zijn gitaar kapot sloegen en hem toen sarcastisch voorstelden een lied te spelen. Met zijn laatste krachten pakte hij de resten van zijn gitaar op en begon ‘Venceremos’ (Wij zullen overwinnen) te zingen. Vrijwel direct werd hij door militaire kogels vermoord. Chili is het bekendste voorbeeld van Amerikaans ingrijpen om een land in hun achtertuin anti-communistisch te houden.

3e Couplet – Cuba 

Het derde couplet gaat over die andere achtertuin die al sinds 1959 een doorn in het Amerikaanse oog was. Sinds 1 januari 1959 was Cuba dankzij de revolutie onder leiding van Fidel Castro en onder andere Che Guevarra communistisch. Los van een ijskoud stukje Beringzee was de Sovjet-Unie nog nooit zo dichtbij de Verenigde Staten gekomen. De toenmalige president, John F. Kennedy, ‘the playboy in the Cuban sun‘, wilde aan die situatie dan ook zo snel mogelijk een eind maken. In de Varkensbaai strandde op 20 april 1961 deze poging van Cubaanse ballingen gesteund door de VS. Omdat er geen al te grote zichtbare betrokkenheid van de VS mocht zijn, werden de geplande luchtaanvallen geschrapt. Zonder luchtsteun bleek de invasie tot mislukken gedoemd. Van de 1300 ballingen werden er 90 gedood en 1189 gevangen genomen. Na bijna twee jaar werden ze vrijgelaten in ruil voor voedsel en medicijnen. Wat restte was een boycot die pas de laatste jaren is verlicht. Twee jaar later zou een crisis rond hetzelfde eiland bijna tot een Derde Wereldoorlog leiden.

4e Couplet – Nicaragua 

Uit het vierde couplet klinkt hoop. In Nicaragua waren de linkse Sandinisten aan de macht gekomen. Vooral dankzij de VS. President Carter had geweigerd nog langer de zittende president Somoza te steunen. Deze dictator werd verdacht van martelpraktijken en het misbruiken van hulpgelden. In 1979 moest hij uiteindelijk het veld ruimen. Eindelijk waren er een keer geen kogels uit Washington gebruikt in een van de achtertuinen. Dat deze hoop van korte duur was bleek enkele jaren later toen het Iran-Contra-schandaal aan het licht kwam. In diezelfde periode was namelijk in Iran de religieuze ayatollah Khomeini aan de macht gekomen ten koste van de pro-Amerikaanse Sjah. Ronald Reagan, de opvolger van Carter probeerde er alles aan te doen om dit regime weer omver te werpen. Vooral met behulp van wapenleveranties aan de Mujahedeen, de tegenstanders van de ayatollah. De winsten op deze wapenverkoop gingen naar de rechtse Contra’s in Nigaragua die op hun beurt probeerden de macht van de Sandinisten terug te krijgen. Toen The Clash dit nummer in december 1980 uitbracht was Reagan net gekozen en dus het einde van de hoop al aangebroken.

5e Couplet – Sovjet-Unie, China en Groot-Brittannië 

In de laatste alinea worden ook de beide communistische grootmachten van modern Imperialisme beschuldigd. Allereerst De Sovjet-Unie vanwege hun inval in Afghanistan in 1979 en vervolgens China vanwege de annexatie van Tibet in 1959. Zeker de Culturele Revolutie in de jaren ’60 heeft hier aan veel boeddhistische monniken het leven gekost. De angst van Mao dat religie en kapitalisme hand in hand zouden gaan leidde vanaf 1966 tot vernietiging van duizenden kloosters, heilige geschriften werden verbrand of als toiletpapier gebruikt en de traditionele verbouw van gerst moest plaatsmaken voor rijst en tarwe, die hier niet wilden groeien. Dit laatste leidde tot hongersnood in de regio en zo stierven de Tibetanen niet alleen door geweld, maar ook door ondervoeding. als laatste worden de Britse kogels genoemd. Het Verenigd Koninkrijk was in die tijd een van de grootste wapenleveranciers ter wereld. Wie geld had, kreeg wapens, ongeacht de twijfelachtigheid van het allooi. Zo werden de arme landen gemangeld in de Koude Oorlog. Speelbal van kapitalisten en communisten in hun strijd om de macht.

Andere nummers over het anti-imperialisme.

Dat zijn er deze keer niet veel vanwege het geringe aantal inzendingen. Het nummer dat nooit op single werd uitgebracht, was waarschijnlijk te onbekend bij het grote publiek.

U2 – Bullet the Blue Sky (VS in El Salvador) met dank aan @Dalvoorde

Bruce Cockburn – Nigaragua met dank aan @Dalvoorde

Advertenties

0 Responses to “The Clash – Washington Bullets”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: