07
Okt
12

Hoe een verliezer toch een winnaar werd.

Het wielerjaar 2012 zit er bijna op. Er wordt nog wel in China gefietst. Maar de bladeren die vorige week in Lombardije vielen, omlijstten het slotstuk van een spannend jaar. Waarin naast de klassiekers, het WK en de Grote Ronden ook een Olympische Spelen op het programma stond. Wie was de beste beste wielrenner van 2012?

De verliezer

Het leek het jaar van Joaquim Rodriquez te worden. In aanloop naar de Waalse klassiekers won hij al een etappe in de Tirreno Adriatico en twee etappes in de Ronde van het Baskenland. In de Waalse Pijl was het meteen raak. Toen waren daar echter de eerste barstjes zichtbaar in Luik-Bastenaken-Luik. In de klim naar Saint Nicolas werd hij door de latere winnaar Iglinsky te kijk gezet. Dat alles leek hij weer goed te maken in de Giro. Maar op de allerlaatste dag werd het roze hem door de Canadese outsider, Ryder Hesjedal toch afgesnoept. Datzelfde overkwam hem in de Vuelta. Rijdend in het rood van de klassementsleider, sloeg hij op elke berg, ongeacht het stijgingspercentage, de aanvallen van Alberto Contador af. Tot een moment van onoplettendheid in een vlakke etappe hem fataal werd. Hij werd in de Vuelta uiteindelijk slechts derde. Zijn laatste troef van het jaar was het wereldkampioenschap in Zuid-Limburg. Een parcours met de Cauberg als scherprechter was hem op het lijf geschreven. Op vergelijkbare slotklimmen als de Muur van Huy en de Montjuic in Barcelona had hij eerder al zijn visitekaartjes afgegeven. Al had de echte wielerkenner ook gezien dat Philip Gilbert op die laatste klim als enige in zijn spoor was gebleven en die etappe zelfs had gewonnen. Een cadeautje zei de één, een voorproefje voor Valkenburg riep de ander. De laatsten kregen gelijk. Gilbert mocht de regenboogtrui aantrekken en Rodriquez werd uiteindelijk slechts 39e. Als doekje voor het bloeden mocht hij tussen de vallende herfstbladeren de laatste klassieker van het jaar, de Ronde van Lombardije op zijn palmares bijschrijven.

De winnaars

Nee, het werd dus niet het jaar van Rodriguez, het werd het jaar van de vier B’s. In het voorjaar zagen de ontluikende bomen de Belg Tom Boonen oppermachtig over de Kwaremont en de kasseien zweven. Op het heetst van het jaar was het de Brit Bradley Wiggins, die zowel de Tour als Olympisch goud bij het tijdrijden voor zich opeiste. De nazomer was voor twee man. Allereerst was daar natuurlijk de glorieuze comeback van Alberto ‘Pistolen Bertje’ Contador. In één klap maakte hij met zijn spervuur aan aanvallen het hele wielerseizoen goed. Hij werd de meer dan verdiende winnaar van de Vuelta. Vergeten was het calculerende rijden van de SKY-ploeg, vergeten waren de tegenvallende prestaties van Neerlands hoop in bange dagen. In de schaduw van Contador vond een andere wielrenner zijn fiets weer terug. Na twee etappezeges in diezelfde Vuelta, bekroonde hij zijn tegenvallende seizoen met het wereldkampioenschap. De Waal Philippe GilBert had de vorm van 2011 precies op tijd teruggevonden. Maar de vraag wie van deze vier tot de beste van het jaar zou worden gekroond werd daarmee niet beantwoord. Want daarvoor heeft men ooit een rekenmethode uitgevonden. En die zorgde ervoor dat de verliezer Rodriquez alsnog tot winnaar werd uitgeroepen.

Advertenties

0 Responses to “Hoe een verliezer toch een winnaar werd.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: