08
Mrt
11

Libie en Gadaffi; een kritische blik in 2006

Onderstaand verhaal heb ik geschreven na mijn bezoek aan Libië in 2006. Ik was daar toen om de totale zonsverduistering mee te maken. Overal werd Gadaffi geëerd en toch was er soms op een subtiele manier kritiek op de almachtige leider.

Tijdens mijn reis naar de eclips midden in de woestijn van Libië, was het absolute noodzaak dat ik goed beschermd zou zijn tegen de felle zon. Factor 35 alleen zou niet helpen, lange mouwen, een lange broek en natuurlijk een goed hoofddeksel waren noodzakelijk. Een paar jaar geleden heb ik in Zuid-Afrika een prachtige leren hoed gekocht die zeker zou voldoen en die dan ook mee zou gaan. Ik was op Schiphol net door de douane toen mijn oudste dochter, Anna belde met de mededeling: “pappa, je hebt je hoed vergeten!” Teruggaan was er niet meer bij en een korte zoektocht in de taxfree leverde ook niets op. Dan maar in Tripoli proberen iets op de kop te tikken. In Tripoli was een petje van de New York Yankees (NY, made in China) het enige waar ik voor korte tijd mijn hoop had gevestigd. Maar in Sebha aangekomen merkte ik al snel dat die klep alleen niet voldoende was. Oren en nek zouden binnen de kortste keren onbehoorlijk gaan verbranden. Ik ging op zoek, naar een hoofddoek a la Gadaffi, al 36 jaar de held van het land. Overal kom je zijn trotse hoofd op posters tegen en je vindt zijn portret zelfs terug op horloges.

Toen ik in Sebha een kledingzaak binnenstapte en uitlegde wat ik wilde werd ik door de baas dan ook vakkundig aangekleed. Allereerst werd mij een ses (hoofdtooi van 3 meter doek) aangemeten. Deze werd om mijn hoofd gewikkeld zoals kolonel Gadaffi deze ook vaak draagt. Vervolgens kreeg ik een djellaba (jasachtige jurk) aan en moest ik mijn eigen bril inruilen voor de zonnebril van een groepsgenoot van mij. Nadat mij ook nog een stok in handen was geduwd, was het opzetten van een intelligente blik, met de kin omhoog en de rechterhand tegen mijn rechterwang voldoende om de imitatie van Gadaffi te vervolmaken. Het opmerkelijke was dat deze imitatie niet mijn initiatief was, maar dat van de baas van de kledingzaak. Op deze verkapte manier werd kritiek geleverd op de alleenheerser van dit mooie land. Nadat ik mij van alle kledingstukken had ontdaan verliet ik zijn zaak met alleen de ses.

De komende dagen in de woestijn zou ik deze niet op de Gadaffi-manier dragen, maar zoals de Toearegs dat doen. Door enkele reisgenoten werd ik dan ook Lawrence of Arabia genoemd. Zeker toen mijn baard, bij gebrek aan (warm) water, na een kleine week steeds prominenter mijn kin en wangen ging sieren. Ik heb in de woestijn mijn hoed geen moment gemist!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

2 Responses to “Libie en Gadaffi; een kritische blik in 2006”


  1. 1 Daisy
    maart 8, 2011 om 10:43 am

    Zoals de Toearegs hem dragen lijkt me ook het beste, om nu als Gadaffi te gaan lopen…Zeker in deze tijd lijkt het me niets, ze zouden zich eens kunnen vergissen.
    En hoe was de eclips?

    Groetjes van d!

  2. maart 8, 2011 om 10:51 am

    hihi 😉
    De eclips was prachtig. Daar zal ik tijdens mijn Reis om de Wereld in 80 Tweets zeker nog op terugkomen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: