17
Feb
11

Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 50)

Tweet 50: Hurbanovo – Boedapest

Hieronder een verslag van het bezoek dat @roderuiter meer dan 25 jaar geleden aan de hoofdstad van Hongarije bracht.

 

“Het is 1985 als Hans en ik een reis maken naar toenmalig Tsjecho-Slowakije en Hongarije. De landen bevinden zich dan nog achter het ijzeren gordijn.

 

Vanuit een piepklein plaatsje in Tsjecho-Slowakije nemen we de trein de grens over naar Hongarije. In dat piepkleine plaatsje, waar ik de naam helaas van vergeten ben, kopen we bij het station een kaartje voor over de grens. De spoorwegbeambte nodigt ons in haar kantoor, sluit het loket en neemt alle tijd om met ons te praten. Nadat de kaartjes geschreven en gestempeld zijn, neemt ze ons mee voor een kopje thee bij haar thuis. Ze laat ons het dorp zien en we wisselen adresgegevens uit.

 

Als de trein na twee uur binnen komt rijden, zijn wij de enige passagiers die instappen. Bewoners, Tsjecho-Slowaken, mogen de grens niet over. Na een paar minuten stappen er vijf douanebeambten met karabijnen en veel bombarie onze coupe binnen. De rugzakken worden grondig gecontroleerd en ook het adresboekje wordt minutieus doorgenomen. Er wordt gevraagd wat er allemaal in staat. Op een van de bladzijden zien de douanebeambten het adres van de spoorwegbeambte. Dat schuren ze zonder pardon uit het boekje. De trein rijdt Hongarije binnen. Hongarije is weliswaar communistisch, maar meer op het Westen gericht dan de andere Oostbloklanden.

 

Voordat we in Budapest aankomen, bezoeken we nog een aantal andere plekken. In Budapest staan we met ons tentje op een camping aan de rand van de stad. Met een trammetje, waar je voor een habbekrats in mee kan, gaan we op en neer naar het centrum. De trammetjes piepen in hun rails als ze door de bocht gaan. Ze zitten overvol.  Het centrum is mooi met de Donau die de stad in tweeën deelt. In het centrum lopen we de vele bezienswaardigheden af. De gebouwen zijn mooi, maar wel beroet. Op het grote plein in het centrum zijn allemaal winkels en winkeltjes. Eén van die winkeltjes heeft Westerse kleding hangen tegen Oost-Europese prijzen. In dat winkeltje koop ik een okergele jurk. Deze jurk heb ik nog jaren met veel plezier gedragen.

 

’s Avonds eten we in de stad. Al het personeel is in overheidsdienst dus ook de obers en bedienden in de restaurants. De gedachte dat je klanten tevreden moet houden omdat ze dan nog een keer terug komen, is niet nodig, want dat levert alleen maar werk op. In één van de restaurants kost het geruime tijd om de aandacht van de ober te vangen. Als zijn blik de onze kruist, draait hij z’n hoofd om en kijkt weer van ons weg. Met het nodige geduld en daarna het nadrukkelijk vragen van aandacht komt de ober onze kant op geslenterd. De etenswensen worden opgeschreven en doorgegeven. In mijn herinnering hebben we ook lang op het eten gewacht en duurde het ook weer heel lang voordat we uiteindelijk de rekening kregen. Deze mentaliteit zijn we overigens vaker tegengekomen en ook in andere Oostbloklanden die we bezocht hebben.

 

Ik heb mij nog lang afgevraagd of de spoorwegbeambte problemen heeft ondervonden van ons bezoek. Gelukkig voor haar viel een paar jaar later het IJzeren Gordijn.”

 

Advertenties

0 Responses to “Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 50)”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: