16
Feb
11

Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 49)

Tweet 49: Bratislava – Hurbanovo

In eerste instantie wilde @elseboutkan langs Bratislava. Maar omdat we toch in de buurt waren, zijn we ook naar haar dierbare Hurbanovo gereisd. Hieronder haar herinneringen.

“Ik verbleef in Slowakije van de zomer tot vlak voor kerstmis 1998. In die maanden heb ik prachtig de omslag van de jaargetijden meegemaakt. Toen ik arriveerde was de hete zomer nog volop in gang. Via een prachtige gekleurde herfst kwam ik op de kerstmarkt op een plein in Bratislava. Sfeervol, gemoedelijk, intiem en heel, heel erg koud!

In die periode werkte in een dorpje op de grens van Slowakije en Hongarije: Hurbanovo. Daar staat een brouwerij (Zlaty Bazant = Gouden Fazant), destijds nog maar net door bierbrouwer Heineken, mijn toenmalige werkgever, overgenomen. Ik woonde in een klein appartementje dat ik deelde met een medewerkster van de brouwerij. Het was zo’n typische communistisch flatgebouw. Eigenlijk zag het hele dorp er zo uit. Er was ook een woonwagenkamp, waarvan ik nu denk dat er Roma woonden. In het grensgebied aldaar woonde de Hongaarse minderheid van Slowakije. Dit leverde aan de ene kant een mini ‘balkan’ situatie op met alle bijbehorende issues. Aan de andere kant zorgde dit voor heel veel vriendschap, saamhorigheid, gastvrijheid. Zo vond ik het een hele eer om uitgenodigd te worden voor het slachten van het varken. Dit was een echte familieaangelegenheid.

Van mijn extra toelage van 25 gulden kon ik, als ik enorm mijn best deed, slechts 3 gulden opmaken door dagelijks uit eten te gaan. Er was simpelweg niets waar je je geld aan kon uitgeven. Zo enorm was toen nog het verschil in welvaart, prijzen en toegang tot consumptie artikelen waar wij zo enorm gewend aan zijn.

Op de brouwerij werkte ik aan technologische verbeteringen. Al in de communistische tijd en ook toen ik er was werkten de vrouwen in Slowakije veel in fabrieken. Toch denk ik dat men daar enorm geschokt was door die vrouw die in spijkerbroek door de brouwerij liep. En die met haar eigen Peugeot 106 naar Slowakije gereden was. Een auto huren was daar niet mogelijk en met een huurauto vanuit Oostenrijk het land in gaan werd door geen enkel autoverhuurbedrijf geaccepteerd. Dat was gezien de situatie op de Slowaakse wegen niet te verzekeren. Er reden daar zowel paard en wagens als dikke Mercedessen. Drie dik op een tweebaansweg was daar heel gewoon.

Waardevol en leerzaam waren de werkweken in Hurbanovo. Maar in het weekend, als ook de lokale brouwerij collega’s naar hun familie waren, dan was het enorm stil in Hurbanovo. Er was dan echt helemaal niets te beleven. Dan ging ik op pad. Soms naar Boedapest (twee uur rijden), vaak naar Bratislava (uur en een kwartier rijden). Er was daar net een McDonalds geopend. Vandaag de dag loop ik daar met een grote boog omheen, maar toen stond ik gewoon een half uur in de rij voor een hamburger. Ik verbaasde mij over de verschillen die begonnen te ontstaan in de stad. De oude architectuur die in ere werd hersteld. Het grijze pleister maakte plaats voor witte en gekleurde gevels. Het mooie kasteel op de heuvel, de paar authentieke straten waarin de eerste Westerse ketens hun winkels openden. Delen van de stad werden plots verscheurd door grof beton. Een plompverloren lelijk viaducten of een doorgaande weg in een betonnen bak. Toen dacht ik: “wat stom gebouwd.” Nu denk ik: “Wat hoorde dat allemaal enorm bij Bratislava.” Ik liep daar dan een paar uurtjes rond en reed daarna het hele stuk weer terug.

Straks wordt de kerstversiering weer uit de kast gehaald. Elk jaar hangen daar kerstversieringen in die ik destijds in Bratislava gekocht heb. Was ik maar schrijver, dan kon ik eens opschrijven wat ik daar allemaal bij voel.

In 2000 ben ik nog eens terug geweest. Ik verbaasde me over de snelle toename van de ‘westerse’ tekens. De uithangborden met Pepsi– en Coca Cola.

Ik volg de mensen die ik destijds heb leren kennen nog steeds. Destijds waren begrippen als ambitie en zelfontplooiing totaal onbekend. De generatie die toen werkte was opgevoed door mensen die gekleurd waren in communistische tijden. Ik heb geen woorden om uit te leggen hoe dat is om in zo’n situatie te werken. Dat mensen verbeterpunten zien, maar niet melden of er iets mee doen. “Waarom zou je?” Ik zie nu dat die mensen carrière maken. Ik zie de ontwikkeling van het land (zonder het land ooit weer gezien te hebben) via de korte mails die ik af en toe nog krijg van oud-collega’s uit Slowakije.

“Wat zou ik van Bratislava vinden als ik er was? Moet ik wel terug? “

Advertenties

1 Response to “Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 49)”


  1. 1 matthijs
    februari 16, 2011 om 12:51 pm

    geweldig verhaal weer bij een mooie tweet.. Leuk om te lezen dat we weer op pad zijn 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: