23
Dec
10

Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 46)

TWEET 45: VENETIË – POSTOJNA

 

Ik was eerstejaars Fysisch Geograaf toen ik in 1985 mijn vakantie in Joegoslavië doorbracht. We waren echter met z’n vijven en ik was de enige die een fascinatie had voor het landschap en zijn vormen. Ik heb moeten knokken om naast de Dalmatische kust met zijn lekkere zwemwater ook naar geomorfologisch interessante gebieden te gaan. Het hoogtepunt was wel het Karstgebied. In de geografie worden met de term Karst alle verschijnselen bedoeld die te maken hebben met de oplossing van kalksteen in water. Omdat veel van die verschijnselen zich in dit deel van Joegoslavië, nu Slovenië, voordoen, zijn veel termen ook uit dit gebied afkomstig.

 

Hieronder een paar  voorbeelden:

Doline: Doline is Kroatisch en ook Sloveens voor ‘dal’. Het is een komvormige put die ontstaat door de oplossing van kalk. Dit kan op twee manieren. Ten eerste door oplossing van kalk aan de oppervlakte of doordat het plafond van een dieper gelegen grot instort.

Polje: Polje is Kroatisch en ook Sloveens voor ‘vlakte’. Het is een vlakte met steile wanden en een vlakke bodem. Aan de randen bevinden zich grote en kleinere gaten waardoor het water in de polje kan worden afgevoerd. Soms zijn deze te klein om na hevige regenval alles te kunnen afvoeren. De vlakte verandert dan in een groot ondiep meer.

Ponor: Ponor is Kroatisch en ook Sloveens voor ‘gat’. Hierdoor verdwijnt water van de oppervlakte naar het binnenste van een kalksteengebied. De gaten aan de rand van een polje zijn ponoren. Soms verdwijnen er hele rivieren door een ponor.

Uvala: Dit een een klein soort polje. De bodem is niet vlak maar onregelmatig en bestaat eigenlijk uit een verzameling dolines en ponoren. In de uvala komen de bovenstaande verschijnsel mooi samen.

 

Tijdens de bovengenoemde vakantie brachten wij uiteraard een bezoek aan de Grotten van Postojna. De grotten zijn gevormd door het water dat uit het meer van Cerknica via ponoren in ondergrondse rivieren terechtkomt. Dit meer is een polje en soms is de polje helemaal met water bedekt, vaak slechts gedeeltelijk en heel af en toe staat het zelfs helemaal droog, zoals in 1834.

 

Wat mij trouwens nog het meest is bijgebleven van de grotten is dat ik mijn arm bijna ben kwijtgeraakt. Het eerste deel van de grotten ging met een vrij snel rijdend treintje. Grotendeels door grote zalen met prachtige stalactieten en stalagmieten. Om van de ene zaal in de andere zaal te komen had men lage spoortunneltjes aangelegd. In mijn enthousiasme keek ik steeds omhoog en wees dan naar de steeds mooiere vormen aan de plafonds van de zalen. Een keer had ik te laat in de gaten dat we de zaal al verlieten en een tunneltje inreden. Na een gil van een van mijn reisgenoten trok ik razendsnel mijn arm in. Te laat en ik mocht blij zijn dat ik er met enkele schrammen ben afgekomen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: