16
Dec
10

Reis om de wereld in 80 tweets (tweet 42)

TWEET 42: NEUSCHWANSTEIN – ZUGSPITZE

Na mijn bezoek aan slot Kanonnensteijn en zijn kasteelheer @barondragonder moest ik helaas verder. Terwijl ik de Zugspitze beklom moest ik aan de vorige avond denken. Hieronder schitterend beschreven door mijn gastheer zelve.

Minstreel Meester Lucas op Kasteel Kanonnensteijn

Het was een stralende dag. In alle opzichten. Kasteel Kanonnensteijn was in verwachtingsvolrazende rep en roer met feestelijke voorbereidingen.

Dat was uiteraard niet zómaar. Een weledelheelbijzondere reiziger zou ons tijdens zijn twereldreis met een gewaardeerd bezoek vereren. Ik keek er reikhalzend naar uit: Meesterminstreel Lucas Bezembinder zou tijdens zijn ongelooflijk onbedaarlijke omzwervingen mijn nederige doch gerieflijke kasteeltje aandoen! Uitgerust met ganzenveer en perkament arriveerde Meester Lucas op een avontuurlijke dag op Kanonnensteijn.

Ik verwelkomde hem met saluutschoten, hetgeen hem in eerste instantie onbedaarlijk deed schrikken. Ik was bijzonder verheugd zulk voornaam bezoek te ontvangen; een welkome afwisseling van de leeghoofdige en pompeuze edelen die anders meestal hun opwachting maken.

Tot diep in de nacht zaten wij bij het haardvuur. Meester Lucas’ vermoeide voeten rustten op de kop van het ijsberenvel en we spraken. De stand van de sterren. De stand van de wereld. De stand van zaken. Als Heren van Stand hadden wij uiteraard véél te bespreken. Nippend aan onze warme chocolademelk wisselden we de avontuurlijke reisverhalen uit die aan onze wervelende avonturiersgeest ontsproten.

Aan het einde van een lange, verhelderende en welbestede avond wenste ik Meester Lucas goedenacht. Butler Handig wees de minstreel zijn kamer. Meester Lucas logeerde in de Blauwe Kamer. Die is niet blauw, maar er hangt een schilderij van één van mijn voorvaderen: Baron Gijsbertus Ganzenveder Dragonder. Gezien de enorme hoeveelheid literaire onzin die Voorvader Gijsbert tijdens zijn leven te schrift stelde heb ik hem er altijd van verdacht zijn inspiratie grotendeels aan de fles te ontlenen. Uiteraard in tegenstelling tot Meester Lucas en mijzelve schijnt hij dus altijd ‘blauw’ te zijn geweest; vandaar de ‘Blauwe Kamer’.

Nog nadenkend over de vele verhalen kon Meester Lucas de slaap niet vatten. Hij woelde en draaide, onderwijl het onverkwikkelijke gevoel krijgend aangestaard te worden. Baron Gijsbertus Ganzenveder leek hem vanaf het schilderij olijk aan te staren. De minstreel meende zelfs zo nu en dan een ‘hik’ te horen… ‘U spreekt toch niet tegen mij?’vroeg de minstreel bibberend hardop, schrikkend van zijn eigen stem. ‘Zeker wel,’ antwoordde het schilderij. Meester Lucas wreef zijn vermoeide ogen uit en keek nog eens goed. Gijsbertus Ganzenveder sprak tot hem vanaf het canvas. Of was het tóch verbeelding?

‘U lijkt moeite te hebben dromenland te betreden. Heeft u teveel gedronken?’ informeerde het schilderij.

‘Niet in de zin die u waarschijnlijk bedoelt,’ antwoordde de Minstreel. ‘Wel chocolademelk.’

‘Juist… zoet maar waakzaam. Zijn uw gedachten dan bezwaard?’ informeerde Gijsbertus, ‘of anderszins vertroebeld?’

‘Zeker niet! Maar de vele indrukken, details en verhalen zijn dichterlijk, kleurrijk en literair omvangrijk… Ik slaap er niet van, weet u.’

‘Het lot van een grote geest,’ stelde Gijsbertus hem gerust. ‘Ik kan het weten, weet u.’

‘Mag ik informeren naar uw bedoeling?’ vroeg Meester Lucas met aangeboren nieuwsgierigheid.

Gijsbertus zuchtte diep. ‘Ik zit al eeuwen gevangen in de beperkende begrenzing van deze schilderijlijst, zonder uitzicht op bevrijding…

Tijdens mijn leven heb ik mij niet kunnen uiten… Daarmee heb ik het noodlot van de kaderende afkadering over mij afgeroepen.

Op kanonnensteijn heerst nou eenmaal bijzondere magie; beperkende begrenzing in een schilderijlijst zal ook úw lot zijn, Meester Lucas…!’

‘Maar een dergelijke begrenzing zou mijn grensoverschrijdende plannen volkomen in de war sturen. Ik kan mij niet laten beperken in mijn bewegingsvrijheid…

Zéker niet nu ik aan een twereldreis bezig ben! Hou blijft mij dat benauwende lot bespaard?’

‘Er is maar één oplossing,’ zei Gijsbertus, ‘U moet uw verhalen de onbeperkte vrijheid geven. Publiceren in een boek. Daarmee verlicht u uw verlichte geest.’

Meester Lucas dacht 140 tellen na, toen nog eens 80; verzonken in grootse gedachten. ‘U heeft gelijk!’ zei hij resoluut.

‘De wereld heeft mij veel gegeven; ik zal mijn reisverhalen bundelen en terug de wereld insturen. En daar heb ik niet eens een boek voor nodig…’

‘Geen boek? Wat dan wel? informeerde Gijsbertus. ‘Internet natuurlijk,’ riep de minstreel triomfantelijk. ‘Op mijn blog!

Dan komt het via het beeldscherm binnen bij iedereen die het wil lezen!’

‘Beeldscherm?’ informeerde Gijsbertus. ‘Dus weledelbeschouwd plaatst u uw verhalen eigenlijk in een schilderij, om uzelve van dat lot te vrijwaren…?’

Meester Lucas lachte. ‘Tja. Eigenlijk wel. Een logische oplossing die beeldend is én tot de verbeelding spreekt!’

‘Verbeelding zonder fles!’ riep Gijsbertus triomfantelijk. Meesterminstreel Lucas hoorde het al niet meer.

Hij sliep, en droomde met rijke twinspiratie. Morgen zou zijn reis hem vanaf Kanonnensteijn over al zijn grenzen verder voeren.

Uw toegenegen gastheer op dekselswinterse decemberdagen,

Melchior Baron Dragonder

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Archief

Tweets


%d bloggers liken dit: