Waarom Eddy Merckx de Giro van 1969 verloor

Met een kater werd de wielerwereld die ochtend wakker. Met één been nog in bed kreeg Eddy Merckx op 2 juni 1969 te horen dat hij vanwege een positieve urinestaal niet meer mocht starten. De avond daarvoor was de klassementsleider na afloop van de zestiende etappe op doping gecontroleerd. Volgende op een rustdag was het een gewone etappe geweest, waarin de Belg geen noemenswaardig krachtsinspanningen had hoeven leveren. Hij eindigde op plek 36, dat was ruim voldoende om de roze trui om de schouders te mogen houden.

Geschokt
De rest van de karavaan reageerde geschokt. Voor het eerst werd iemand nog tijdens de Giro uit de strijd gehaald. Het jaar daarvoor werden ook enkele renners betrapt, maar die werden na afloop van de Ronde van Italië voor een maand geschorst. Onder hen toen de Italiaan Felice Gimondi. Diezelfde Gimondi mocht die juniochtend van 1969 het roze aantrekken, dat een official in alle vroegte uit de kamer van Merckx had meegenomen.

Reputatie te grabbel
Dezelfde dag begonnen de volgers van de ronde al te twijfelen. Hoe kon iemand met het statuur van Eddy Merckx op deze manier zijn reputatie te grabbel gooien? Hij was die Giro al zeven keer eerder gecontroleerd en elke keer met een negatief resultaat. Waarom zou hij in zware etappes geen doping gebruikt hebben en in die onbelangrijke etappe van Parma naar Savona plotseling wel? Was er sprake van een samenzwering?

Stapvoets vertrek
De renners stonden achter Eddy Merckx. Enkelen van hen probeerden zelfs nog een staking te organiseren. Stapvoets vertrok het peloton alsnog om iets later halt te houden voor het hotel waar de ploeg van Merckx die nacht had geslapen. Met dit hart onder de riem verliet Merckx samen met zijn ploeggenoten later die dag Italië.

Klacht bij Italiaanse justitie
“Ik heb alles nog eens gepoogd te reconstrueren,” zei Merckx bij aankomst in Brussel. “Maar ik kan mij niets herinneren waarbij ik iets ingenomen zou hebben dat van anderen afkomstig zou zijn. Geen slok water zelfs. Ik pak nooit iets aan van mensen onderweg.” Met deze woorden wees hij impliciet het beschuldigende vingertje naar de organisatie. Hij overwoog dan ook een klacht bij de Italiaanse justitie neer te leggen. Daarbij geholpen door Felix Levitan, die bang was dat Merckx niet in ‘zijn’ Tour de France zou mogen starten. Zelfs de Belgische politiek hield zich niet afzijdig: de minister van Cultuur stuurde Merckx niet alleen een telegram om zijn deelneming te betuigen, maar drong er tevens bij zijn collega van Buitenlandse Zaken op aan in Rome aan de bel te trekken.

Handgeschreven briefje
De zaak werd helemaal bizar toen er een paar dagen later een handgeschreven briefje van een zeker Marco B. bij Il Corriere della Sera binnenkwam. ‘Eddie Merckx is onschuldig!’ begon hij. ‘Ik heb hem, geholpen door een man van wie ik alleen de voornaam Giorgio ken, gedrogeerd voor de start in Parma… en ik herhaal: Eddie Merckx is onschuldig. Marco B.’ Verder schreef hij dat hij dit had gedaan voor geld en dat die Giorgio hem een aardig bedrag had geboden. Uit angst durfde hij zijn naam niet bekend te maken en dus ook niet naar justitie te gaan. Maar daardoor werd ook de kracht van de verklaring van deze Marco B. ondermijnd. Iedereen kon zo’n briefje  sturen.

Onderzoek
Tegelijkertijd werd bekend dat Merckx zich had laten onderzoeken op doping bij de Universiteit van Milaan. Dit gebeurde een kleine twintig uur na de positieve controle. Bij dit onderzoek werd niets gevonden. Volgens de specialisten die hem in Milaan onderzochten, was dit op zijn minst opmerkelijk te noemen, zeker gezien de hoge dosis die eerder was gevonden.

Geel in Parijs
Ondanks al dit wantrouwen maakte de UCI kort na het einde van de door Gimondi gewonnen Giro bekend dat de schorsing van Merckx bleef staan. Hij mocht een maand niet starten en zou zodoende ook de Tour de France missen. Maar een paar dagen later kwam de UCI hierop terug. Zich beroepend op alle bovengenoemde twijfels en het smetteloze blazoen van de Belg werd de schorsing ongedaan gemaakt. Zodoende mocht hij toch naar Frankrijk. Een van de renners die het hier niet mee eens was, was onze landgenoot en winnaar van de Tour van 1968, Jan Janssen: “Er is geen enkele reden om voor Merckx, omdat hij nu toevallig Eddy Merckx is, een ontsnappingsclausule in de reglementen te zoeken.” Een maand later zou Eddy Merckx, als opvolger van Jan Janssen, in het geel Parijs bereiken.

Alle sporen gewist
In 2007 gaf Merckx toe dat hij in zijn carrière wel eens Pemoline, een op amfetamine gelijkend middel, had gebruikt. In dat licht is een krantenbericht van eind juni 1969 saillant te noemen. ‘Dopingcontrole nutteloos,’ kopte De Tijd vlak voor de Tour de France van dat jaar. Door een halve eetlepel natrium-bicarbonaat opgelost in water te slikken, zouden alle sporen van gebruikte amfetaminen binnen een uur gewist worden. Vijftig kilometer voor de finish een bidon leegdrinken was voldoende voor een negatieve dopingcontrole na afloop van de rit…

 

Dit verhaal was eerder te lezen op touretappe.nl

 

Tourtweet 19e, 20e en 21e etappe. De favorieten winnen (25 juli 2011)

Bij de foto’s.

Bovenste foto:

Contador ging al op de eerste klim van de dag in de aanval. Andy Schleck en Cadel Evans sprongen mee. Evans was nog niet goed en samen met materiaalpech kwam hij op achterstand over de Telegraphe en Galibier. In de afdaling kwam iedereen echter weer bij elkaar.  Op de flank van de Alpe d’Huez viel voor het eerst deze tour Evans ook aan. Hij kwam niet weg. Dat lukte wel weer Contador. Alleen kwam hij nooit ver voor en verloor hij in de finale van de jonge Fransman Rolland, de uiteindelijke winnaar van de Witte trui. Andy Schleck en Cadel Evans komen tegelijk binnen. Wel eindelijk Voeckler op afstand. Andy nu in het geel, maar met geringe voorsprong op de betere tijdrijder Evans.

NOOT: De vele Nederlandse renners die op achterstand reden, zeiden genoten te hebben van het enthousiaste publiek op de Alpe d’Huez. Zeker in de geheel oranje bocht 7. De strijders vooraan kijken hier waarschijnlijk anders tegenaan. Vaak zagen zij amper waar zij heen moesten rennen en zeker meerennende toeschouwers zouden verboden moeten worden. Terecht gaf Contador een van hen een rechtse directe. Mooi vond ik trouwens de opmerking van de Belgische commentator toen hij op de Galibier Gesink al vroeg zag afhaken: ”Het zal lang wachten worden daar in bocht 7!”

Middelste foto:

De broertjes hadden het tijdrit-circuit niet vantevoren verkend. Evans wel door in de Dauphine Libere mee te rijden. Hij wist overal de perfecte lijn te vinden. Nergens verloor hij onnodig snelheid. Halverwege was hij de broertjes Schleck dan ook al ruim gepasseerd. Hij eindigde uiteindelijk als tweede in de tijdrit achter de Duitse specialist Tony Martin. Het geel was die avond voor hem en de voorsprong zo groot dat de laatste etappe zoals bijna altijd een show-etappe zou worden met een sprint op het eind.

Onderste foto:

In de laatste etappe, die eindigde met een aantal rondjes over de Champs Elyssees in Parijs, eindige zoals elke vlakke etappe deze Tour; met een eindsprint. En zoals gebruikelijk werd deze met speels gemak gewonnen door Mark Cavendish die daarmee ook het Groen mee naar huis mocht nemen. Het was trouwens voor het eerst dat hij in Parijs de Groene trui in ontvangst mocht nemen.

Conclusie:

De Tout de France 2011 kreeg de winnaar die velen na de eerste etappes verwachtten: Cadel Evans. De meeste etappes waren zoals verwacht voor supersprinter Cavendish. De Hollanders spelen weer geen rol van betekenis. De beste Nederlander was debutant Rob Ruijgh die favoriet Robert Gesink ruim achter zich liet. Deze korte conclusie zou kunnen duiden op een saaie Tour. Dankzij aanvallen van Andy Schleck en Alberto Contador in de laatste bergetappes was dat het gelukkig niet. volgend jaar weer zo spannend?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tourtweet 18e etappe: Plan Broertjes slaagt (bijna) (22 juli 2011)

Bij de foto:

Hier zien we een onderdeel van het Masterplan van de Broers Schleck en hun ploeg. Maxime Montfort die met de wind tegen aan de groep sleurt waarin ook zijn kopman Andy Schleck zich bevindt. Als enige van de favorieten.

Al vroeg die dag ontstond er een kopgroep van 19 man. Onder hen twee ploegmakkers van Frank & Andy; Joost Posthuma en Maxime Montfort. Tijdens de beklimming van de tweede berg van die dag, de Col d’Izoard, werd die kopgroep steeds kleiner. Een paar kilometer onder de top moest Pothuma uiteindelijk lossen. Een tiental seconden later demarreerde Andy Schleck uit de groep met favorieten. Een ploeggenoot van Voeckler probeerde te volgen. Toen hij zag dat zijn kopman bleef zitten, staakte hij zijn inspanningen. In korte tijd nam Andy een voorsprong van bijna twee minuten. Onderweg kon Posthuma hem nog een paar honderd meter klimwerk uit handen nemen.

Hij bereikte uiteindelijk alleen de top vlak achter de kopgroep die de Kazach Iglinski had moeten laten gaan. Samen met de kopgroep dook Andy het dal in. Hier stond de wind pal op kop. Dankzij het werk van Montfort en ook Devenijns kwam Andy deze kilometers goed door en kon hij zijn voorsprong zelfs uitbreiden tot drie minuten aan de voet van de Galibier.

Vanwege onenigheid in de achtervolgende groep, Cadel Evans vroeg tevergeefs om hulp, liep de voorsprong op naar ruim vier minuten. Andy Schleck was ondertussen alleen vooraan komen te zitten. Uiteindelijk besloot Evans alleen de kastanjes uit het vuur te halen. Met het risico dat een Spaanse coup hem als huilende derde op de flanken van de Galibier zou achterlaten. De voorsprong kroop terug. Een paar seconden per kilometer. De etappezege en het geel leken voor de Luxemburger.

Tot het laatste deel naar de top. De benen van Andy waren al boven. Zijn hoofd kon ze niet overtuigen dat ze nog twee kilometer door moesten. Met gebalde vuisten, maar totaal kapot kwam hij over de meet. Daarachter trok Evans door. Weliswaar met Voeckler en Frank Schleck in zijn wiel, maar met een geloste Contador op afstand. Op ruim twee minuten kwamen zij uiteindelijk over de finish. Andy had zijn verlies van twee dagen daarvoor op Evans ruimschoots goedgemaakt. Alleen Voeckler hield nog 15 seconden over om het geel ook nog naar Alpe d’Huez te mogen dragen. Weer iets dichter bij Parijs.

De Tour blijft spannend. Maakt Andy Schleck die 15 seconden vandaag goed op de gele trui? Neemt hij nog extra afstand van Cadel Evans? Wordt vandaag de kaart Frank Schleck gespeeld? Of wint topfavoriet Evans morgen de tijdrit en de Tour?

 

 

Tourtweet 17e etappe; Afdalen is een vak apart (21 juli 2011)

Bij de foto:

Gele truidrager Thomas Voeckler wordt weer op zijn fiets geholpen. Hij is in de afdaling van de Cote de Pramartino uit de bocht gevlogen. Gelukkig bevond zich daar een terras van een huis en niet een genadeloze afgrond. Nu bleef zijn verlies op de favorieten beperkt tot een kleine halve minuut. Aan de vooravond van de Koninginnerit van deze Tour, met aankomst op de honderdjarige Galibier, blijft het geel om zijn schouders.

Voor hem daalden de Spanjaarden Contador en Sanchez het beste af. Helaas liepen de laatste kilometers te vlak om vooruit te blijven. De broers Schleck en Cadel Evans wisten hen vlak voor de finish te achterhalen.

Minuten eerder was Boason Hagen, de andere Noor (er doen slechts twee Noren mee aan de Tour) als eerste over de streep gegaan. Gevolgd op 40 seconden door onze landgenoot Bauke Mollema. Eindelijk weer eens een Nederlander vooraan in de bergen. De grote vraag blijft; “Krijgen we Robert Gesink nog te zien?” Het antwoord kwam gisteren eigenlijk al toen op teletekst stond te lezen dat hij niet zal starten in de criteriums na de Tour.

 

 

 

Tourtweet 16e etappe; Onverwachte aanval (20 juli 2011)

Bij de foto:

Vantevoren werd verwacht dat dit een etappe zou worden waarin een groepje weg zou kunnen blijven dankzij een bergje van de de 2e categorie vlak voor de finish en dat de favorieten zich rustig zouden houden.

De helft klopte. Voorin streden drie Noren om de etappezege. Thor ‘De Vinking van de Donder’ Hushovd pakte zijn tweede zege van deze Tour. Achter hem werden Boason Hagen en Hesjedal, weliswaar Canadees maar met Noorse wortels, tweede en derde.

Minuten daarachter zorgde Contador voor de verrassing van de dag. In de stromende regen ging hij op de flank van de Col de Manse onverwachts in de aanval. Zoals altijd kon Cadel Evans aanpikken. Voeckler ook heel even. Het waren echter de broers Schleck die moesten passen. In de afdaling kon Evans zelfs een kleine voorsprong op Contador opbouwen. Al waren de drie seconden aan de meet minder dan de energie die het de Australiër heeft gekost. Daarachter dacht met name Andy Schleck terug aan 2003.

Op het smeltende afval ging toen de grootste tegenstander van Armstrong, de Spanjaard Beloki op dezelfde afdaling als vandaag genadeloos onderuit. Hij is daarna nooit meer de oude geworden. Armstrong wist de vallende Beloki te ontwijken en kwam met zijn fiets in een akker terecht. Via deze alternatieve route kon hij uiteindelijk weer aansluiten en het geel veilig naar Parijs brengen. Voor wie het niet meer weet hier het filmpje.

Met deze beelden steeds duidelijker in zijn hoofd durfde Andy Schleck niet voluit te gaan. Zijn broer Frank wist de schade nog enigszins te beperken. Andy verloor echter meer dan een minuut op zijn grootste concurrenten. Is Cadel Evans nu de torenhoge favoriet?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tourtweet 14e & 15e etappe: Saaie Tour? (18 juli 2011)

Bij de foto’s:

Is de Tour een saai fenomeen geworden? Zaterdag was de zwaarste Pyreneeën-etappe. De favorieten keken elkaar aan en durfden niet echt aan te vallen. Contador die volgens kenners moet aanvallen deed niets. De Luxemburgse broertjes Schleck die een slechte tijdrit rijden, wilden soms, maar konden niets. De Italiaan Basso die niet hoeft, versnelde soms lichtjes en Evans volgde slechts. Daarachter was er een lachende derde. Heel Frankrijk begint langzaam weer in een winnende landgenoot te geloven; Voeckler!

Zondag was er weer een vlakke etappe. Weer mocht er een groepje van vijf een voorsprong van ruim drie minuten nemen. Maar ook de tot het laatste moment tegenspartelende Terpstra mocht niet winnen. De groene trui is bijna net zo belangrijk als de gele. Dus won Mark Cavendish alweer zijn vierde etappe van deze Tour.

Is de Tour daarmee saai en voorspelbaar? Voor de niet-klimmende en niet-sprintende hardrijdende vechtersbazen in het peloton zeer zeker. Zij zullen in een Tour als deze hooguit in een kopgroep mogen plaatsnemen. Winnen is er helaas niet bij. In de bergen hebben de onbekendere renners iets meer geluk. Daar kan een goede klimmer als Jelle Vanendert profiteren van de angst der favorieten. Maar echt spektakel blijft hier tot op heden ook uit. We blijven echter hopen. Op een spectaculaire laatste week in de Alpen. Met Rob Ruijgh die vrijdag als eerste op Alpe d’Huez aankomt?

PS. Vanendert was de eerste Belgische winnaar van een bergetappe sinds Lucien van Impe.

Tourtweet 12e etappe; Neerlands Hoop (15 juli 2011)

Bij de foto:

Johnny Hoogerland probeerde op de eerste beklimming van de dag naar La Hourquette d’Ancizan zijn bollentrui te verdedigen. Dapper ging hij in de aanval in een poging bij de kopgroep van dat moment te geraken. Helaas kwam hij er al snel achter dat zijn benen nog niet zo gezond zijn als zijn hoofd wil doen geloven. Uiteindelijk zou hij bijna 25 minuten verliezen.

Na Erik Breukink (ooit 3e), Peter Winnen (ooit 4e) en Michael Boogerd (ooit 5e) droomt Nederland weer van een Nederlandse Tourwinnaar. Robert Gesink werd vorig jaar 6e en dit jaar was de Raboploeg zo samengesteld dat hij hoe dan ook op het podium in Parijs zou belanden. Het liefst natuurlijk in het geel. De witte trui had hij alvast aangetrokken. Maar na een paar kilometer klimmen op de daar nog beboste flanken van Tourmalet ging het al mis. Gesink moest lossen en stuurde zijn helpers weg. Ook met hun hulp zou hij niet sneller omhoog komen vandaag. Met een achterstand van bijna 18 minuten verdween de hoop op de opvolging van Joop Zoetemelk in de mist van de Pyreneeën. Het wit werd geen geel, maar verbleekte jammerlijk.

Dan is er nog Rob Ruijgh. Tijdens het NK een week voor de Tour al de onvermoeibare hulp van Pim Ligthart die aan het eind van die dag het rood-wit-blauw mocht aantrekken. In deze Tour is hij onopgemerkt de beste Nederlander. Hopelijk krijgt hij de komende dagen de aandacht die hij verdient. Zeker nu de held en de favoriet in de bergen moeten afhaken.

Tourtweet 11e etappe; Sprinters (14 juli 2011)

Bij de foto:

Mark ‘the Cav’ Cavendish verslaat oud-ploegenoot Andre ‘Der Gorilla’ Greipel.

De bijnaam van de Andre Greipel is licht misleidend. Waar de meeste sprinters een overdosis aan Bokito-genen lijken te hebben, is de Duitser eigenlijk te lief voor zijn concurrenten. Toen hij in de ploeg van Cavendish reed, won hij heel veel wedstrijden, maar altijd de ‘kleinere’ koersen. Cavendish wilde hem er niet bij hebben tijdens de grote wedstrijden. Het ging mis na Milaan-San Remo in 2010. Greipel was in vorm, de ploeg stuurde een op dat moment minder presterende Cavendish. De winnaar van 2009 was echter kansloos. Greipel sprak zijn ongenoegen daarover uit en dat waardeerde ‘alfamannetje’ Cavendish niet. ”Ik was behoorlijk pissig door Greipels opmerkingen na Milaan-San Remo. Ik verloor San Remo niet door vormgebrek, maar door pech. Vorig jaar won ik het met twee vingers in de neus en dat had dit jaar opnieuw gekund. Greipel zal nooit een ‘monument’ winnen.”

Greipel stapte hierop begin dit jaar eindelijk over naar een ander team; de Lotto ploeg. In de eerste Tour-week leek Cavendish gelijk te krijgen. Tot die gedenkwaardige 12e juli. Dankzij een krachtige jump versloeg Greipel met een banddikte eindelijk zijn plaaggeest. Waar Cavendish stoere revanchetaal zou uitslaan, hield Greipel de beschaving aan zijn kant. Hoewel Cavendish gisteren de stand weer op 3-1 bracht heeft de knuffelaap Greipel eindelijk een ‘monument’ op zijn naam geschreven.

Tourtweet 10e etappe; Doping (13 juli 2011)

Bij de foto:

Aan het begin van de 10e etappe gaat alle belangstelling uit naar de bus van Katoesja. De ploeg van de waarschijnlijk eerste dopingzondaar van deze Tour; Alexandr Kolobnev. Hij is betrapt op het gebruik van HCT. Dit is zelf geen doping, maar wordt vaak genomen om het gebruik van doping te maskeren. Het is een vochtafdrijvend middel om eventuele doping zo snel mogelijk uit te plassen. In afwachting van de contraexpertise houdt de Rus vast aan zijn onschuld.

Doping en de Tour de France zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Lucien van Impe was in 1976 de laatste winnaar die tijdens zijn carrière nooit in verband is gebracht met verboden middelen. Sommigen werden als winnaar betrapt, anderen gaven later het gebruik ervan alsnog toe. Mocht later blijken dat Lance Armstrong nooit doping heeft gebruikt, dan wordt zijn prestatie alleen maar groter, omdat iedereen achter hem wel zou hebben gebruikt.

Het bekendste dopinggeval is ongetwijfeld Tommy Simpson. Op de flanken van de Mont Ventoux overlijdt hij aan een combinatie van amfetamine, alcohol en teveel zon. Ook Neerlands beste wielrenner, Joop Zoetemelk werd twee keer op doping betrapt. De straffen waren in die tijd nog niet zo streng. In 1979 kreeg hij wegens het gebruik van anabolen steroïden een tijdstraf van 10 minuten. Dankzij zijn voorsprong op de nummer drie, kwam de tweede plaats hierdoor niet eens in gevaar.

Enkele andere beroemde dopingzondaars:

Gert-Jan Theunissen: Betrapt op een te hoog testosterongehalte. Hij houdt tot op de dag van vandaag vol dat dit bij hem van nature aanwezig is.

Michael Rasmussen: Werd rijdens in de gele trui in 2007 vlak voor Parijs uit de Tour gehaald.

Floyd Landis: Hem werd de touroverwinning van 2006 afgenomen. Hij heeft nog geprobeerd dit noodlot af te wenden, door veel van zijn collega’s te beschuldigen van dopinggebruik. Onder hen Lance Armstrong.

Bjarne Riis: Bekende jaren later dat hij de Tour van 1996 niet ‘schoon’ heeft gewonnen.

Alberto Contador: Zijn Tourzege van 2010 staat nog steeds ter discussie. Klopt zijn verhaal van de besmette Spaanse biefstuk?

Dit lijstje kan ik veel langer maken en ik ben vast een belangrijk iemand vergeten. De vraag is wat mij betreft; ‘moet doping verboden blijven?’ Kunnen we niet veel beter, gecontroleerd en onder toezicht van goede artsen bepaalde middelen toestaan? Nu moet voor elke neusdruppel of zalfje ontheffing worden gevraagd. Die dan weer als masker kunnen dienen voor ‘echte’ doping. Sta doping toe en zie het als een dicht achterwiel of een aërodynamische helm. Het helpt de wielrenner om beter te worden. En ook: weg met het wantrouwen!

 

 

 

 

Tourtweets Johnny Hoogerland (11 juli 2011)

Bij de foto’s:

Dit was het weekend van Johnny Hoogerland. Zaterdag probeerde hij nog tevergeefs zijn bolletjestrui te behouden. Een dappere poging die de maandagkrant wel zou halen, maar niet het collectieve geheugen van de tourliefhebber. Gisteren veranderde dat dramatisch. Vanaf het begin zat hij in een kopgroep van zes. Zijn enige doel; het terugveroveren van de zaterdag afgestane bolletjestrui.

Na een verloren sprint op de Col du Pas de Peyrol van de 2e categorie raakte hij in de afdaling ook nog eens achterop. Even slipte hij zelf, maar had hij het geluk dat er niemand anders in zijn buurt fietste. Met veel moeite stuurde hij zijn fiets langs de vangrails (Ironisch genoeg op dezelfde plek waar drie minuten later Vinokoerov en van den Broeck de belangrijkste slachtoffers werden van een grote valpartij in het peloton). De volgende klim begon Hoogerland met een achterstand van bijna een minuut. Met elke pedaalslag kwam hij echter seconden dichterbij. Toen Voeckler, die zich al rijk rekende, voor de derde keer omkeek, zag hij tot zijn schrik Hoogerland weer aanpikken. Tot overmaat won hij de volgende sprint om de bergpunten ook nog van de Fransman. In de daarop volgende afdaling werd tussen beide renners dan ook een afspraak gemaakt. Hoogerland zou voor de bolletjestrui gaan en Voeckler zou de gele trui proberen te bemachtigen. De enige voorwaarde was; samenwerking. En die samenwerking was er. De voorsprong van de kopgroep stabiliseerde op ongeveer 4.40 minuten.

Tot ongeveer 35 kilometer voor de meet. Een auto van de Franse televisie wil de kopgroep inhalen maar ziet een overstekende boom over het hoofd. De chauffeur geeft een ruk naar rechts en de auto tikt Flecha van zijn fiets. Deze raakt Voeckler licht, maar die kan op zijn fiets blijven zitten. De schuin achter de Spanjaard rijdende Hoogerland wordt echter gelanceerd en belandt met fiets en al in het prikkeldraad dat de weg scheidt van het weiland. Het is een wonder om een paar minuten later Hoogerland weer op de fiets te zien zitten. Pas uren later weten we dat de broek die hij dan aan heeft, nieuw is. Zijn eigen broek hangt nog in reepjes aan het prikkeldraad. Al rijdend worden zijn knieën verbonden. Alleen aan zijn rijden is te zien dat hij ook elders pijn heeft. Hij komt uiteindelijk met een achterstand van meer dan een kwartier over de finish. Daar wordt hij opgevangen door zijn vader. Samen vertrekken ze richting podium. Daar neemt hij met tranen in de ogen de bolletjestrui in ontvangst. Daarna mag hij pas naar het ziekenhuis om drieëndertig hechtingen in ontvangst te nemen. In het daaropvolgende interview vanuit de ploegleidersauto, gehuld in ziekenhuisrokje en witte verbandbenen, toont hij zich strijdlustig en barmhartig. Hij stapt dinsdag weer op de fiets en de automobilist deed het ook niet expres. Johnny Hoogerland hoort definitief in het rijtje Wim van Est, Jan Janssen, Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper en Kenny van Hummel thuis.Een held is geboren.