Vader & Dochter

De plaatjes op het digibord beginnen te dansen. Daar heeft Josje altijd last van als haar juf het over geschiedenis heeft. Al die verhalen over veel te lang geleden interesseren haar niets. Haar gedachten dwalen af naar vorige week.

“Josje schiet je op?” roept haar vader onderaan de trap.
“Ja-aa, ik ben bijna klaar. Nog even mijn haar doen.” Ze staat in de badkamer voor de spiegel. Ze weet niet of ze een staart in zal doen of niet. Ze kijkt om zich heen. Omdat ze nergens een elastiekje ziet liggen is de beslissing toch sneller genomen dan normaal. Als ze even later op de fiets zit, baalt ze wel. Ze heeft nu al statisch haar.

“Josje, loop je door, anders missen we de trein,” roept haar vader terwijl hij naar de roltrap loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze legt het tijdschrift terug en loopt snel de Bruna uit. Heel even weet ze niet waar haar vader is, maar dan ziet ze net nog zijn kale achterhoofd. De rest van zijn lichaam is al bijna beneden. Ze rent hem achterna en ze komt gelijk met hem op het perron aan. De trein is er nog niet.

“Josje, trek je jas aan, we zijn er bijna,” zegt haar vader terwijl hij opstaat en beide jassen uit het bagagerek vist.
“Ja-aa, even deze bladzij uitlezen.” Verstoord kijkt ze op uit haar spannende boek. Haar vader pakt altijd veel te vroeg zijn jas. Meestal staan ze dan veel te lang op het balkon te wachten tot de trein stilstaat. Nu schrikt ze toch wel als de trein plots remt. Ze zijn er eerder dan zij had verwacht. Snel trekt ze haar jas aan. Ze loopt achter haar vader aan naar de uitgang. Op het perron ontdekt ze dat haar boek nog in de trein ligt. Gelukkig blijft de trein nog wel even staan, zodat ze het boek niet kwijt is.

“Josje, kom je mee, dan halen we de volgende metro nog,” roept haar vader terwijl hij met het kaartje naar de klapdeurtjes loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze snap niets van de haast van haar vader. Iedere vijf minuten komt er wel een metro. Als ze ziet dat haar vader zonder om te kijken door de klapdeurtjes loopt, gaat ze hem toch snel achterna. Daarbij blijft ze met haar jas haken. Een winkelhaak is haar eerste souvenir.

“Josje, kom je mee, dan gaan we naar de Mona Lisa,” zegt haar vader terwijl ze bij het schilderij met een soort van reddingsvlot staan.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Geboeid blijft ze nog even naar de drenkelingen kijken. Als een chaotische menselijke piramide proberen ze zwaaiend met stukken kleding de aandacht van voorbijvarende schepen te trekken. Als ze naast zich kijkt, ziet ze dat haar vader al weg is. Als ze hem bij de opvallend kleine Mona Lisa weer tegenkomt, baalt ze dat ze vergeten is op te schrijven hoe het schilderij van daarnet heette.

“Josje, blijf je wel in de buurt?” roept haar vader vanuit de rij voor de Eiffeltoren.
“Ja-aa, ik ga alleen even daar kijken.” Ze wijst naar een kiosk met Eiffeltorens in alle soorten en maten. Ze zou sleutelhangers meenemen voor haar vriendinnen. Als ze terug komt, ziet ze haar vader nergens staan. Ze schrikt als ze een hand op haar schouder voelt.

“Josje, zit je weer te dromen.” Ze schrikt van de stem van juf Lianne.
“Blijf je wel bij de les?”

PS. Het plaatje is uit de prachtige animatiefilm “Father & Daughter” van Michael Dudok de Wit.

PPS. Dit verhaal is eerder gepubliceerd op SchrijfbloQ

De Smoothie

Het was niet gemakkelijk geweest. Het had hem heel veel moeite gekost. Op TV en op internet werd er heel luchtig over gedaan. Alsof je het een paar minuten nadat je het bedacht had al tot uitvoering kon brengen. Dat gold niet voor hem. Hij had er maandenlang mee op zak gelopen. Elke keer als hij het moment geschikt achtte, won de twijfel het weer.

Het begon tijdens de excursie onder leiding van een boswachter door de bossen bij Ede. De opmerking die zijn vrouw toen maakte bevestigde voor de eerste keer zijn grootste angst. Hij wist het nu zeker. Hij moest het gaan doen. Hoe zou hij het aan moeten pakken? De boswachter gaf, zonder dat deze het wist overigens, enkele bruikbare tips. Toevallig werd er in een TV-programma een kleine week later ook aandacht aan besteed. Een uurtje zoeken op internet maakte het plaatje compleet. Hij wist nu precies hoe hij te werk moest gaan. Maar over het psychologische aspect las hij nergens iets. Hij had er grote moeite mee het daadwerkelijk uit te gaan voeren.

Ergens eind oktober waren de signalen echter zo sterk dat hij wel tot actie moest overgaan. Hij moest zijn belofte nakomen, voordat het te laat zou zijn. Na een avond overleg met zichzelf trok hij de stoute schoenen aan. Een glas whiskey voor hemzelf en een lekkere smoothie voor haar. Sinaasappels, bananen, gepelde druiven, wat geconcentreerd acaibessensap een handjevol taxuszaadjes en een deciliter melk. Dat moest voldoende zijn om het werk te doen. Na het drinken van de smoothie ging zij direct op bed liggen. Met een glas in de ene hand en de fles whiskey in de andere, ging hij naast haar liggen. Te nerveus maar ook verdrietig om rustig te blijven wachten, dronk hij het ene glas na het andere leeg. Steeds meer aangelengd met warme tranen. Ook de tweede fles die hij had meegenomen ging helemaal leeg. Hij wilde de onwetendheid van zijn besluit zo groot mogelijk maken. Weer wakker en nuchter wist hij zeker dat het een tweede keer veel makkelijker zou gaan. Al hoopte hij wel dat er nooit een tweede keer hoefde te komen.

Toen hij zijn beste vriend enkele maanden later vertelde wat hij had gedaan, werd deze eerst boos;

“Waarom heb je niet het reguliere circuit bewandeld?”

“Ik heb haar beloofd er ongemerkt een einde aan te maken. Net zo ongemerkt als de ziekte was gekomen.”

“Wanneer wist je dat het moment geschikt was?”

“Op 29 oktober, haar verjaardag nota bene. We hadden die dag voor het eerst ruzie gehad en vlak daarna vertelde ze mij dat ze die ochtend zo’n leuke man had ontmoet.”

“Dat snap ik niet.”

“Die man was ikzelf!”

Dit verhaal was eerder te lezen op www.schrijfbloq.nl

Tweets @verhaal140 maart 2010

Tien tweets die in maart door mij op Twitter zijn gezet. Het gaat hier om een selectie. De rest staat uiteraard nog steeds ergens op datzelfde Twitter. Alle verhalen zijn exact 140 tekens lang.

Verhaal om de lancering van www.schrijfbloQ.nl te vieren

Voor alles is er een eerste keer. Ook voor mooie verhalen. 1 maart: DE geboorte van SchrijfbloQ. Een groep schrijvers zonder writer’s block.

Verhaal n.a.v. de verkiezingswinst door de PVV in Almere

Na een lange koude winter verwarmt de zon weer. Vogels trekken noordwaarts. Terrassen stromen vol. Iedereen twittert: “Lente!” En in Almere?

Zomaar een verhaal

De koorddanser nadert de overkant. Even dreigt hij zijn evenwicht te verliezen. Hij herstelt zich snel en is er bijna. Dan breekt het koord!

Verhaal voor @Biondalavera met de woorden wonderschoon, regen & jazzmuzikant

Wonderschoon maar kletsnat van de regen lag hij bij Lisa op de stoep. Ze vroeg zich hardop af wat hij was. “Jazzmuzikant” klonk ‘t zachtjes.

Verhaal voor @saskiazomer met de woorden moe, patholoog & Iphone

De iPhone trilt. Z’n lief staat op. Levendig loopt zij de trap af. Moe maar voldaan kijkt de patholoog opzij. Het kussen voelt nog warm aan.

Verhaal omdat het maar geen lente wilde worden

Ik snap nou waarom de winter zo lang duurde en de 1e lentedag zo lang op zich liet wachten. Rokjesdag zonder Martin Bril kan eigenlijk niet!

Verhaal voor @annafrancina met de woorden liefde, moeder & dochter

Op het moment dat de dochter moeder wordt, leert zij de echte liefde kennen. Een band sterker dan de sterkste draad. Eén woord: “Afblijven!”

Verhaal voor @dulk met het woord zingt

De band noemt zichzelf naar het beroemde passagiersschip. Op iedere poster staat:  ‘Titanic zingt’. Het publiek verlaat de zaal vroegtijdig.

Verhaal voor @ingmarpedersen met het woord kluizenaar

Een keer per jaar kwam de kluizenaar naar buiten. Precies om middernacht. Met een luide kreet schreeuwde hij naar de rotsen: “Ik ben jarig!”

Verhaal voor @FrankRozendaal met het woord groen

Lichting 83-2. Groen tegelijk met de lente. De weinige bladeren die zich al durfden tonen werden snel afgebroken. Voor een goede camouflage.

De ontknoping

Zowel in Nijmegen als in Breda zijn de laatste 10 minuten ingegaan. Bij NEC – Ajax staat het 0-2 door twee vroege doelpunten van Suarez. In Breda heeft NAC een kleine tien minuten geleden gescoord en is de stand nu 1-1 tegen FC Twente, de andere kampioenskandidaat. De Ajax-supporters die zich massaal in de Arena hebben verzameld gaan helemaal uit hun dak.

“Wat zijn die Tukkers stil, wat zijn die Tukkers stil,” zingen ze niet alleen oneerbiedig maar ook volstrekt zinloos. Buiten het stadion is er niemand die ze hoort.

Even wordt het rustiger als op het grote scherm NEC in de 81^e minuut scoort; 1-2.

“Niks aan de hand,” proberen de supporters elkaar gerust te stellen. Maar ze hebben ook gezien dat Ajax zenuwachtig verdedigt. Als NEC nog een keert scoort gaat het feest alsnog niet door.

Dan wordt het doodstil in het stadion. In de 85^e minuut krijgt FC Twente een penalty. Iedereen houdt zijn adem in. Minutenlang lijkt het stadion leeg te zijn. Dan ontploft de Arena. Ten Rouwelaar, de keeper van NAC stopt de strafschop van Ruiz. Van held is hij nu de schlemiel van Twente.

Veel tijd om te juichen is er echter niet. Op het grote scherm ziet iedereen Stekelenburg in de fout gaan. De niet klemvaste bal wordt door de attente Sarpong in het doel geschoven; 2-2. FC Twente wordt toch kampioen. In Nijmegen fluit de scheidsrechter en de Ajax-sjaaltjes worden massaal op het lege veld gegooid. In Breda wordt nog gevoetbald, maar de meeste radiootjes zijn al uitgezet.

Plots klinkt er rumoer. “NAC heeft gescoord!” wordt er geroepen. Uit de luidsprekers klinkt “We are the Champions” en de Ajax-supporters vallen elkaar huilend in de armen.

Als hij wakker wordt kan hij zich zijn droom nog maar vaag herinneren. Hij loopt naar beneden en pakt de Telegraaf van de mat. “EERSTE KAMPIOENSCHAP FC TWENTE DOMPELT HOOFDSTAD IN ROUW!” kopt de krant in chocoladeletters.

Dit verhaal was eerder te lezen op www.schrijfbloq.nl

Brandschoon

Hoe hij het doet weet niemand. Na twee keer vijfenveertig minuten ploeteren in de modder komt hij brandschoon weer in de kleedkamer terug. Niet omdat hij, in het hoekje van het veld toekijkend, zijn teamgenoten het werk heeft laten opknappen. Nee, ‘Clean Cor’ zoals zijn bijnaam luidt, heeft zelf het winnende doelpunt binnen geschoten. Maar op zijn witte broekje zit geen spatje en zijn kousen zitten nog strak om zijn kuiten.

Cor is ook een fanatieke wandelaar. Door weer en wind. Over heide en door de bossen. Altijd komt hij brandschoon weer thuis. Hij wordt er wel eens van verdacht vlak voor binnenkomst zich snel te hebben omgekleed. Bewijzen daarvoor zijn er echter nooit gevonden. Als hem na een dag door de regen wordt gevraagd hoe het komt dat hij zo schoon is gebleven, antwoordt hij geheimzinnig; “Wie zich niet vies maakt, hoeft zich ook niet te wassen.”

Zijn vrienden zullen die ene keer nooit vergeten. Ze waren samen met Cor op weg naar de bruiloft van een goede vriend. Vlak voor het dorp waar de plechtigheid was, kregen ze autopech. Wachten op de wegenwacht zou te lang duren, dus legden zij de laatste kilometer lopend af. Over een modderig pad en in de stromende regen kwamen ze een half uur later doorweekt de kerk binnen. Alle rokkostuums leken veranderd in boerenoveralls na een dag mest uitrijden. Behalve het kostuum van Cor. Als door een ringetje te halen durfde hij als enige in de voorste bank plaats te nemen. Zijn vrienden dropen letterlijk af naar achteren.

Ook in figuurlijke zin was er nooit iets op Cor aan te merken. Ooit werkte hij op de postkamer van een bezemfabriek. Op zekere dag bleek dat er al langere tijd allerlei belangrijke post niet bij de geadresseerden aankwam. Ongedekte cheques en andere waardepapieren verdwenen spoorloos. Dat moest iemand van de afdeling zelf zijn en er werd dan ook een groot onderzoek, ‘Operatie Schone Handen’, ingesteld. Iedereen op de postkamer werd uiteindelijk op staande voet ontslagen. Behalve Cor, die zelfs promotie maakte.

Hij is een van de meest gewaardeerde trainers bij de grootste voetbalclub van het dorp. Zowel de kinderen als de ouders lopen met hem weg. Hij is niet alleen elke avond en het hele weekend op de club. Als het heeft gesneeuwd, zorgt hij er met zijn jongens voor dat de stoep voor het bejaardenhuis als eerste schoon is. Elke winter is hij de initiatiefnemer van het lokale wilgenknotten. Ook als het vriest heeft hij als eerste de zaag in de hand. Het succes van de sponsorloop ‘Schoon water voor Congo’ werd helemaal op het conto van ‘Ome Cor’ geschreven.

De vrouw van Cor schrikt als ze het lokale nieuwsblad van de mat plukt. “Geliefde coach verdacht van bezit kinderporno,” kopt de krant.

Dit verhaal was eerder te lezen op www.schrijfbloq.nl