Een weekje Marokko breng ik hier in woord & beeld samen.
Foto: De beste manier om je te beschermen tegen het striemende zand op de duinen van Erg Chebbi is een doek te kopen die je om hoofd, mond en neus kunt wikkelen.
Verhaal140: De woorden spreken voor zich. Het is het vroege opstaan waard om de zon boven de duinen te zien opkomen. Dat is niet te fotograferen of te filmen. De woorden moeten het laten zien.
Een weekje Marokko breng ik hier in woord & beeld samen.
Foto: Blik vanuit Koranschool Medersa Ben Youssef op het dagelijksleven in Marrakesh
Verhaal140: Prachtige Koranschool in Marrakesh. De centrale binnenplaats wordt omzoomd door prachtige zuilen en vensters in dezelfde Moorse stijl als in het Alhambra (Granada, Sp.) valt te bewonderen. Daaromheen ontelbare sombere studeercellen met een enkel venster naar de buitenwereld. Met tralies ervoor.
Een weekje Marokko breng ik hier in woord & beeld samen. De plaats is hetzelfde. Het verhaal past niet altijd bij de foto.
Foto: Het negatief van het rugschild van een trilobiet. Gevonden in de bergen rond het plaatsje Alnif.
Verhaal140: Ik zal hier niet uitweiden over de geologie van de aarde en de plooiingsgeschiedenis. Rond Alnif zijn er gesteenten te vinden uit het Cambrium, Ordovicium, Het Siluur en het Devoon. Het gesteente uit Cambrium (ongeveer 500 miljoen jaar geleden) is het oudste gesteente waarin meercellige fossielen zijn gevonden. Het fossiel op de foto komt uit het Ordovicium (ongeveer 450 miljoen jaar geleden).
Op verzoek wil ik wel eens een blog schrijven over de geologische tijdschaal. Misschien ook wel naar aanleiding van een ander mooi fossiel of bijzondere steen.
Na een weekje Marokko breng ik hier de beelden en woorden samen. De plaats is hetzelfde. Het verhaal past niet altijd bij de foto.
Foto: Portret van een Berber-nomade. Tijdens wandeling rond de Todra-kloof schonk hij ons tijmthee.
Verhaal140: In de winter wonen de Berber-nomaden in de verlaten huizen van de dorpen in de dalen. In het voorjaar trekken zij met hun tent, hun geiten, en soms een paar ezels, de bergen in. Deze man woont hier met zijn vrouw en zoontje. De kinderen gaan mee tot ze 7 zijn. Daarna gaan zij naar school en zien zij hun ouders soms jarenlang niet. Naast de tent nog enkele muurtjes en een paar ondiepe grotten voor de opslag van voedsel. Zij keren hier elk jaar weer naar terug. Tot hun geluk ligt hun ‘nederzetting’ langs een vrij populaire wandelroute. Het schenken van thee is naast een vorm van gastvrijheid tegelijkertijd een kleine bron van inkomsten.
Na een weekje Marokko breng ik hier de beelden en woorden samen. De plaats is hetzelfde. Het verhaal past niet altijd bij de foto.
Foto: Zelfportret in ondergaande zon op het hoogste duin van de Erg Chebbi.
Verhaal140: Na onweer van de afgelopen nacht was het zand soms nog nat en lagen er aan de voet van de duinen langzaam opdrogende plassen. In de verwachting alleen droogte aan te treffen, gleed ik soms bijna uit over de plakken modder in de woestijn.
Laatste reacties