TWEET 17: RIBE – SILKEBORG
Ik had er zelf voor gekozen om naar Silkeborg te gaan. Gisteren kreeg ik een berichtje van @marlouslub. Als zij eerder van deze reis had geweten dan had zij zelf Silkeborg voorgesteld. Ze vertelde mij een leuk verhaal.
Haar opa en oma gingen vroeger naar Denemarken op vakantie. Vlakbij Silkeborg, aan de Gudensø, aan de andere kant van het zwembad van de Almind Sø, was een primitieve camping. De mensen die deze camping hadden, waren boswachter Karl Jensen en zijn vrouw Esther. Ze woonden in de boswachterswoning Myrehuset, die er trouwens nog steeds staat. Haar opa en oma raakten bevriend met deze mensen en Marlous en haar broer zijn later naar ze vernoemd.*
Toen de camping van de familie Jensen opgeheven werd, gingen haar grootouders naar de camping van de familie Baggesen in Virklund. Daar leerde haar opa iemand kennen die vakantiehuisjes verhuurde. Hij ging deze huisjes toen aan kennissen en collega’s in Nederland verhuren. Dat was de basis van het huidige familiebedrijf van Marlous, Dansk Feriehus Bookingburo, DFB.
*Marlous is deels vernoemd naar Esther Jensen: Martha (mormor) Louise (farmor) Esther (Jensen) Lub = M.L.E. Lub, roepnaam Marlous. Mormor = moeders moeder (oma van moeders kant), Farmor = vadersmoeder (oma van vaders kant).
DE TOLLUND MAN.
Saemus Heaney is de Ierse winnaar van de Nobelprijs voor literatuur 1995. Zijn Ierse jeugd tussen het veen inspireerde hem tot onderstaand werk uit 1972. Het gaat over de Tollund Man, het wereldberoemde veenlijk dat hier in de buurt werd gevonden en in Silkeborg in het museum ligt. Grappig is dat Heaney het in het gedicht over Aarhus heeft in plaats van Silkeborg. Dat liep metrisch beter zei hij hierover ooit. Dat hij wel zeker wist dat de Tollund Man in Silkeborg ligt, blijkt uit een handgeschreven versie van het gedicht in het gastenboek van 1973. Toen had Heaney het museum bezocht. In Aarhus ligt trouwens een ander beroemd veenlijk, de Grauballe man. Ook in een gedicht vereerd door Seamus Heaney.
Tollund Man
I
Some day I will go to Aarhus
To see his peat-brown head,
The mild pods of his eye-lids,
His pointed skin cap.
In the flat country near by
Where they dug him out,
His last gruel of winter seeds
Caked in his stomach,
Naked except for
The cap, noose and girdle,
I will stand a long time.
Bridegroom to the goddess,
She tightened her torc on him
And opened her fen,
Those dark juices working
Him to a saint’s kept body,
Trove of the turfcutters’
Honeycombed workings.
Now his stained face
Reposes at Aarhus.
II
I could risk blasphemy,
Consecrate the cauldron bog
Our holy ground and pray
Him to make germinate
The scattered, ambushed
Flesh of labourers,
Stockinged corpses
Laid out in the farmyards,
Tell-tale skin and teeth
Flecking the sleepers
Of four young brothers, trailed
For miles along the lines.
III
Something of his sad freedom
As he rode the tumbril
Should come to me, driving,
Saying the names
Tollund, Grauballe, Nebelgard,
Watching the pointing hands
Of country people,
Not knowing their tongue.
Out here in Jutland
In the old man-killing parishes
I will feel lost,
Unhappy and at home
Laatste reacties